Jackie Robinson Day


15 april is de dag van het debuut van Jackie Robinson in de Major League. In voorbereiding op die dag daarom een stuk dat ik eerder voor Playball Journal schreef. Het stuk werd eerder vandaag in het Parool gebruikt als basis voor een groot artikel over Robinson, naar aanleiding van de film ’42’ die deze week uitkwam in Amerika.

We hebben in Nederland op school allemaal geleerd over Martin Luther King Jr. en zijn droom, we weten dat Rosa Parks weigerde achterin de bus te gaan zitten, we kennen de naam van Malcolm X en weten wat Muhammad Ali en bovengenoemden betekend hebben voor de strijd tegen discriminatie en voor de burgerrechten van de “African-Americans”. We krijgen zelden of nooit te horen over de man, die in deze strijd misschien wel het meeste van iedereen betekend heeft: Jackie Robinson.

Jack Roosevelt Robinson werd geboren op 31 januari 1919 in Georgia. Zijn tweede naam verwijst naar de Amerikaanse president Theodore Roosevelt, die een maand voor zijn geboorte overleed. Jackie was de jongste in een gezin van vijf dat, nadat hun vader hen verlaten had, naar Pasadena, California, verhuisde. Als gekleurde jongens werden Robinson en zijn vriendjes vaak buitengesloten van activiteiten met de blanke kinderen. Als gevolg daarvan sloot hij aan bij een ‘gang’ in zijn buurt. Zijn vriend Carl Anderson overtuigde hem eruit te stappen en zich op zijn opleiding te richten.


Op high school en junior college speelde hij in navolging van zijn broers Frank en Mack (die in 1936 een zilveren medaille won op de 200m tijdens de Olympische Spelen van Berlijn, vlak achter Jesse Owens) verschillende sporten. Hij speelde vier sporten op ‘varsity’ niveau: honkbal, American football, basketbal en atletiek. Zijn goede prestaties op Pasadena Junior College bezorgden hem een ‘full scholarship’ voor het grote UCLA. Op die school blonk hij vooral uit in football en was hij geen hele opvallende honkballer.

Omdat zijn familie geld nodig had en hij met zijn vriendin Rachel (ook UCLA) wilde trouwen, besloot hij vlak voor zijn afstuderen te stoppen met zijn studie en op zoek te gaan naar een baan. Na een lange zoektocht kwam er in 1941 een brief van de Amerikaanse overheid. Hij werd ‘assistant athletic director’ bij de National Youth Administration. Toen de overheid deze instantie ophief, probeerde hij kortstondig om een professionele football-speler te worden, maar na de Japanse aanval op Pearl Harbor werd hij opgeroepen voor het leger.

In twee jaar in het leger liep hij als kleurling tegen veel problemen aan. Zijn blanke officiers moesten vaak niets van hem hebben en gaven hem straf voor dingen die hij nooit gedaan had. Toen hij op een gegeven moment voor de rechter moest verschijnen voor opnieuw iets wat hij niet had gedaan, miste hij de vlucht van zijn bataljon (het eerste bataljon met donkere militairen), dat in Europa streed. Robinson heeft nooit gevochten in het leger, maar werd wel luitenant. Toen hij in 1944 uit het leger kwam, volgde hij de raad op van iemand die hij in het leger had leren kennen: hij besloot een try-out aan te vragen bij de Kansas City Monarchs

Negro Leagues
De Monarchs speelden in de Negro Leagues, de honkbalcompetitie waarin de donkere spelers speelden, omdat zij op dat moment nog niet toegelaten werden tot de Major League. Begin 1945 kreeg Robinson een brief terug van de Monarchs waarin zij hem uitnodigden om professioneel honkbal voor hen te komen spelen. Robinson tekende een contract dat hem 400 dollar per maand opleverde.

Robinson speelde erg goed voor de Monarchs, maar had het er niet erg naar zijn zin. Het beviel hem slecht dat alle spelers om hem heen dronken en gokten en dat hij na elke wedstrijd uren in de bus moest zitten op weg naar de volgende wedstrijd. Met zijn verloofde Rachel had hij alleen nog contact via brieven. Hij was dan ook erg blij met de kans die de Red Sox hem en een aantal andere Negro League-spelers bood voor een try-out. Des te groter was de teleurstelling toen bleek dat de try-out een farce was, bedoeld om de voorzitter (die graag wilde dat ook gekleurde spelers een kans kregen) tevreden te houden. In een stadion waarin geen publiek, maar alleen scouts en coaches aanwezig waren, kregen Robinson en de andere spelers alsnog allerlei racistische leuzen te horen.

Branch Rickey
In het seizoen 1945 sloeg Robinson .387 met 5 home runs en 23 RBIs en in 47 wedstrijden stal hij 13 honken. Na het seizoen kreeg hij een nieuwe aanbieding voor een try-out. Een scout van de Brooklyn Dodgers vroeg hem in opdracht van general manager Branch Rickey mee te gaan naar New York. Toen Robinson dit aan zijn teamgenoten vertelde, grapten zij wat en reageerden zij sceptisch. De man zou hem wel in de maling genomen hebben of het was weer zo’n try-out als bij de Red Sox. Jackie besloot dan ook niet, zoals afgesproken, de man te ontmoeten op het station bij de trein naar New York.

’s Avonds werd er, terwijl hij in bed lag, op de deur gebonsd. Het was de scout, die zich afvroeg waarom hij niet was gekomen. Hij wist Robinson ervan te overtuigen dat het geen grap was en Robinson reisde mee naar New York, waar hij voor het eerst Rickey ontmoette. Rickey zag zijn team na de oorlog een stuk minder sterk terugkeren en wilde ten koste van alles weer winnen. Hij ging daarom op zoek naar talent in Midden- en Zuid-Amerika en zelfs in de Negro League. Uit alle grote talenten koos hij Jackie Robinson, omdat hij verwachtte dat Robinson het beste met alle onrust op en buiten het veld om zou kunnen gaan. Hij testte deze weerstand in een gesprek op zijn kantoor waarin hij Robinson ondervroeg over hoe hij met verschillende situaties om zou gaan. Hij vroeg Robinson wat hij zou doen als hij in een situatie terecht kwam waarin een blanke speler hem voor een vol stadion uitschold en op zijn wang zou slaan, nadat hij eerder in het gesprek al meerdere keren had aangegeven dat het voor de slagingskans van Robinson en andere donkere spelers in de Major League belangrijk zou zijn dat Robinson niet in gevechten terecht zou komen. Robinson antwoordde: ,,Zoekt u iemand die te laf is om terug te vechten?” Waarop Rickey zei: ,,Nee, ik zoek iemand met genoeg lef om niet terug te vechten! Dus wat zou je doen als hij je op je wang sloeg?” ,,Ik heb twee wangen, meneer”, antwoordde Robinson. Een verwijzing naar het Amerikaanse gezegde ‘Turning the other cheek’, dat zoveel betekent als het beantwoorden van agressie zonder geweld. Na deze opmerking wist Rickey genoeg: Robinson was zijn man en kreeg een contract bij de Dodgers.

Minor League
Het contract bij de Dodgers zorgde ervoor dat Robinson met zijn verloofde Rachel kon trouwen. Zij kon nu naar New York verhuizen, waar ze een opleiding tot verpleegkundige zou gaan volgen. Robinson begon in zijn eerste seizoen tussen de blanke spelers in Spring Training in Florida. Florida ligt in het zuiden van Amerika en in de zuidelijke staten was het racisme nog een stuk erger dan in de rest van het land. Rickey, Robinson en de Dodgers werden dan ook behoorlijk tegengewerkt in hun poging de eerste donkere speler in de Major League te krijgen sinds de ‘color line’ in 1880 ingesteld werd.

In Jacksonville werd een wedstrijd afgelast toen de gemeente hun team had verboden te spelen tegen een team met daarin een donkere speler. Robinson was overigens niet de enige gekleurde speler in Spring Training bij de Dodgers. Ook zijn teamgenoot Johnny Wright kreeg een kans. Beide spelers werden na Spring Training naar Montreal gestuurd om daar voor het Triple-A team van de Dodgers te spelen: de Royals.

Op 18 april 1946 maakte Robinson zijn debuut voor de Montreal Royals. In de wedstrijd tegen de Jersey City Giants sloeg uit 4-uit-5 met een home run, scoorde vier punten, had drie RBIs en twee gestolen honken. De Royals versloegen de Giants met 14-1 en de professionele carrière van Robinson kende een mooie start. Langzaamaan begon hij dankzij sterke sportieve prestaties de harten van teamgenoten en de fans van de Royals voor zich te winnen. Toch had hij nog veel last van racisme, zeker op ‘road trips’. Bij uitwedstrijden kreeg hij de meest verschrikkelijke dingen naar zijn hoofd geroepen, maar het lukte Robinson om kalm te blijven en zich te focussen op zijn prestaties op het veld.

Die prestaties waren zo goed dat hij in zijn eerste jaar meteen MVP werd in de International League. Hij sloeg in 1946 .349 met 3 home runs, 66 RBIs en 40 gestolen honken. Het jaar erop keerde hij terug in Florida voor Spring Training en vocht hij voor een plek in het Major League-team. De Dodgers hadden al een sterke tweede honkman in Eddie Stanky, maar de strijd om het eerste honk lag nog volledig open en Branch Rickey besloot daarom Robinson om te turnen tot eerste honkman.

Brooklyn Dodgers
Toen een aantal spelers van de Dodgers uit de zuidelijke staten doorkreeg dat de kans bestond dat Robinson het team zou halen, besloten zij een petitie rond te laten gaan waarin zij de toevoeging van een donkere speler aan het team bestreden. Op het moment dat Branch Rickey hier lucht van kreeg, riep hij de betreffende spelers bij zich in zijn kantoor en maakte hij hen duidelijk dat hij niet zou toestaan dat zijn spelers het recht van een andere Amerikaan om in de Major League te honkballen zouden blokkeren.

Robinson won de strijd om de eerste honk-positie en maakte op 15 april 1947 voor de ogen van 23.623 toeschouwers (onder wie zeker 14.000 kleurlingen) in Ebbets Field zijn legendarische Major League-debuut met rugnummer 42. Zijn opkomst in de Major League werd door media, fans en tegenstanders met gemengde gevoelens ontvangen. Robinson kreeg nog altijd veel te maken met racisme. De St. Louis Cardinals dreigden ooit te zullen staken als zij tegen Robinson moesten spelen. President Ford Frick van de National League kondigde aan spelers, die zouden staken, zwaar te zullen straffen en uiteindelijk kwam het er niet van. Toch waren er spelers, managers en fans, die probeerden via racistische uitlatingen Robinson uit de Major League weg te pesten. Vlak voor een wedstrijd tegen de Cincinnati Reds op Crosley Field kreeg hij ooit een dreigbrief van Reds-fans, die hem bedreigden met de dood als hij op het veld zou stappen in Crosley Field.

De Dodgers maakten duidelijk dat Robinson nergens heen ging via uitingen van het front office en latere manager Leo Durocher. Durocher zei er het volgende over tegen de spelers van zijn eigen team: “I do not care if the guy is yellow or black, or if he has stripes like a fuckin’ zebra. I’m the manager of this team, and I say he plays. What’s more, I say he can make us all rich. And if any of you cannot use the money, I will see that you are all traded.”

Ondanks alle verschrikkelijke randzaken kenden Robinson en de Dodgers een goed seizoen. De Dodgers werden kampioen in de National League en bereikten de World Series, waarin de Yankees met 4-3 te sterk bleken. Robinson sloeg in 1947 .297 met 12 home runs en 48 RBIs. Hij was league-leader in gestolen honken met 29 en kreeg in 1949 met terugwerkende kracht de Rookie of the Year Award van 1947 (de Rookie of the Year Awards worden pas sinds 1949 uitgereikt).

Boys of Summer
De Dodgers groeiden in de jaren ’40 en ’50 uit tot één van de meest populaire en succesvolle teams in de Majors. Naast Jackie Robinson speelden er grote namen als Duke Snider, Pee Wee Reese, Roy Campanella, Carl Furillo, Carl Erskine, Don Newcombe en een hele jonge Sandy Koufax. Onder leiding van deze grote spelers bereikten de ‘Boys of Summer’, zoals Roger Kahn de Dodgers in zijn boek noemt, tussen 1947 en 1956  zes keer de World Series. 1949 was statistisch gezien het beste seizoen uit de loopbaan van Robinson, die een jaar eerder al de full-time tweede honkman van de Dodgers was geworden. Hij sloeg dat jaar .342 (beste slagman) met 16 home runs, 124 RBI’s en 37 gestolen honken (eveneens league-leader). Voor het eerst in zijn carriere was hij speler in de All-Star Game en werd hij bovendien gekozen tot Most Valuable Player in de National League. Toch eindigde het seizoen in mineur toen hij met de Dodgers de World Series met 4-1 verloor van de Yankees, die in die tijd heer en meester waren in de Major League.

In de jaren die erop volgden was Robinson nog vijf keer op rij All Star en groeide hij uit tot grote ster in de honkbalwereld en in heel Amerika. Andere donkere spelers hadden hem gevolgd van de Negro Leagues naar de Major League. Het racisme nam af en Amerika werd steeds meer een eenheid. Toch knaagde er nog iets aan Robinson. Al vier keer had hij de World Series bereikt met de Dodgers, maar het lukte maar niet om de Yankees te verslaan.

1955 was voor Robinson persoonlijk geen sterk seizoen, statistisch gezien was het zelfs het slechtste uit zijn loopbaan, maar voor de Dodgers werd de ban eindelijk gebroken. De fans werden eindelijk beloond met hun eerste World Series-titel, nadat zij al zeven keer hadden moeten toezien hoe een team uit Brooklyn de Fall Classic verloor. In een zinderende serie wonnen de Yankees in Yankee Stadium de eerste twee wedstrijden, maar de Dodgers wonnen hun drie eigen thuiswedstrijden ook, waardoor ze met een 3-2 voorsprong weer naar Yankee Stadium gingen. De eerste wedstrijd in de Bronx werd gewonnen door de Yankees, maar de beslissende wedstrijd ging met 2-0 naar de Dodgers en het feest kon losbarsten in Brooklyn.

Robinson deed in deze serie van zich spreken met de beroemde ‘steal of home’. In de eerste wedstrijd besloot hij te proberen om thuis te stelen en gleed hij volgens de scheidsrechter onder de handschoen van catcher Yogi Berra door om zo een punt te scoren. Beelden van één van de meest beroemde gestolen honken aller tijden zijn te zien op Youtube.
In 1956 bereikten de Dodgers opnieuw de World Series, maar Robinson ondervond steeds meer hinder van zijn diabetes. De Dodgers verloren de serie van de Yankees en Robinson besloot na het seizoen te stoppen.

Nalatenschap
Jackie Robinson was veel meer dan alleen een honkballer. Voor een generatie waarvoor het einde van culturele segregatie eerder een droom was dan een realiteit was Jackie Robinson een grote held. Hij gaf de “African Americans” een rolmodel en liet ze zien dat hun dromen werkelijkheid konden worden. De rol van sport en honkbal in het algemeen was erg groot. Het was in die tijd nog verreweg de grootste en meest populaire sport in Amerika en was elke dag in het nieuws. Iedereen was op de hoogte van de prestaties van Jackie Robinson en waar dat bij veel mensen in eerste instantie een negatieve reactie uitlokte, zorgde het er uiteindelijk voor  dat iedereen elkaar als een gelijke ging zien. Niet alleen binnen het honkbal, maar ook in de maatschappij. Ook na zijn honkballoopbaan bleef Robinson zich inzetten in de strijd voor gelijke rechten. In 1963 liep hij mee in ‘The March on Washington’ waarin 250.000 kleurlingen in een vredige demonstratie voor gelijke rechten door Washington liepen. Het was de dag waarop Martin Luther King Jr. zijn beroemde ‘I have a dream’-speech gaf.

De diabetes zorgde ervoor dat Jackie Robinsons gezondheid snel achteruit ging. In die tijd waren de medicijnen simpelweg nog niet goed genoeg. Hij was gelukkig nog redelijk gezond toen hij in 1962 als eerste gekleurde speler werd toegelaten tot de Hall of Fame. In 1972 werd zijn rugnummer 42 uit de roulatie gehaald door de Dodgers. Niemand zou in (inmiddels) Los Angeles ooit nog met het rugnummer van de legendarische Robinson spelen. In 1997 besloot Major League Baseball dat het tijd was dat het rugnummer door geen enkele speler meer gedragen zal worden. 42 is een ‘retired number’ en mocht alleen nog gedragen worden door spelers die het nummer in 1997 zelf al hadden. Mariano Rivera, de toekomstige Hall of Fame closer van de New York Yankees, is de laatste speler met het rugnummer 42 in de MLB, een waardige drager van het nummer volgens velen. In 1999 werd Robinson postuum benoemd tot lid van het Major League Baseball All-Century Team, met daarin de beste spelers van de eeuw. Naast Robinson werden vijf andere donkere spelers gekozen in dit team.

Na het debuut van Robinson in de MLB volgden vele andere donkere spelers. Een paar maanden na het debuut van Robinson was Larry Doby van de Cleveland Indians de eerste gekleurde speler in de American League. Twee weken later maakte ook Hank Thompson zijn debuut voor de St. Louis Browns. Grote namen als Satchel Paige (Indians), Don Newcombe (Dodgers), Roy Campanella (Dodgers), Willie Mays (Giants),  Hank Aaron (Braves) en Ernie Banks (Cubs) volgden al snel. Een aantal van deze spelers werd zowel verkozen tot de National Baseball Hall of Fame als de Negro Leagues Hall of Fame.

In de tussentijd groeiden meerdere donkere spelers uit tot de toppers van hun tijdperk en Hall of Famers. Bob Gibson, Reggie Jackson, Rickey Henderson, Joe Morgan, Eddie Murray, Andre Dawson, Dave Winfield, Tony Gwynn, Kirby Puckett, Jim Rice, Frank Robinson, Willie Stargell, Rod Carew, Lou Brock, Willie McCovey en Ozzie Smith zijn bekende gekleurde Hall of Famers. En dan zijn er nog spelers als Ken Griffey Jr., Derek Jeter, Frank Thomas en Barry Bonds, die in de komende jaren kans maken op een plek in de Hall of Fame. Al deze spelers hebben deze mogelijkheid dankzij de heldendaden van Jackie Robinson.

Ter nagedachtenis van Jackie richtte zijn vrouw Rachel de Jackie Robinson Foundation op. Deze stichting heeft als missie het bieden van ‘full scholarships’ aan minder bedeelde jongeren. Geheel in de gedachte van Jackie zelf probeert Rachel Robinson het leven van anderen positief te beïnvloeden. Jackie Robinson zei daar ooit zelf over: ,,A live is not important except in the impact it has on other lives.”

Jackie Robinson Day
Major League Baseball riep in 2004, 32 jaar na het overlijden van Robinson op 24 oktober 1972, Jackie Robinson Day in het leven. Deze dag is de enige uitzondering op de regel dat niemand meer met rugnummer 42 mag spelen. Op 15 april, de datum waarop Robinson debuteerde, mag iedereen in de Major League juist wel met nummer 42 op zijn rug spelen en coachen. Op deze manier wil Major League Baseball ervoor zorgen dat nooit wordt vergeten wat Jackie Robinson heeft betekend voor de honkbalsport en de strijd voor gelijke rechten voor alle rassen en afkomsten. Robinson heeft een gigantische ‘legacy’ en gaat niet alleen de geschiedenis in als één van de grootste honkballers aller tijden, maar vooral als groot mens.

,,Even the great Martin Luther King Jr. couldn’t understand how a person in this time of our history would have to go through what Jackie Robinson went through everyday, because he wanted to play baseball and had the audacity to play baseball in the United States of America” – Don Newcombe, teamgenoot van Robinson bij de Dodgers tussen ’49 en ’56.

Weekend Roundup: Division Series underway


Ik heb het weekend grotendeels zonder wi-fi en 3G gespendeerd in het buitenland en heb daarom niet alles kunnen zien. Tot mijn grote spijt zag ik mijn pick voor de NL Wild Card Game verliezen in een gekke wedstrijd met een idiote infield fly-call.

Het was echter niet deze call die de Braves de kop kostte. Veldfouten en matige pitching zorgden ervoor dat de Braves een achterstand opliepen, die zij niet meer zouden kunnen overkomen. Op dezelfde dag wonnen de Orioles verrassend makkelijk van de Rangers. Zo zagen we in een dag twee van onze grootste talenten (Profar en Simmons) uit de playoffs verdwijnen. Omdat Andruw Jones en Didi Gregorius van het roster van hun team werden verwijderd voor aanvang van de playoffs, is de hoop op een Nederlandse World Series winnaar gevestigd op Pedro Strop, die een slecht einde van het seizoen kende, en Roger Bernadina.

Op zaterdag startte de Division Series met wedstrijden in de series waarin geen Wild Card winnaars speelden. Die twee teams kregen nog even een dag de tijd om te reizen naar de stad waar zij hun volgende wedstrijd speelden.

In de NLDS ging de eerste wedstrijd tussen de Reds en de Giants. De Reds hebben home field advantage vanwege een beter record in het regular season, maar opende in San Francisco. Dat is een nieuwe regel. Het home field advantage houdt tegenwoordig in dat je de laatste drie wedstrijden thuis speelt, waardoor de beslissing altijd in jouw stadion valt.

Op papier heeft San Francisco de sterkste pitching in deze serie, maar in Game 1 moesten zij het opnemen tegen Cy Young kandidaat Johnny Cueto. Cueto raakte echter in de eerste inning al geblesseerd. Een zware klap voor de Reds, die al meteen naar de bullpen moesten. Uiteindelijk zou starter Mat Latos nog vier sterke innings in relief gooien om zijn team in de race te houden. Het was de slagploeg die uiteindelijk het verschil maakte. Home runs van Brandon Phillips, die een hele sterke wedstrijd speelde in zowel aanvallend als verdedigend perspectief, en Jay Bruce gaven de bullpen van de Reds genoeg ruimte om de eerste overwinning binnen te slepen: 5-2.

Gisteren was Bronson Arroyo de grote man bij de Reds. In zeven shutout innings stond hij slechts twee honklopers toe en gaf hij de Reds de kans ook het tweede duel te winnen. Phillips sloeg opnieuw twee hits, Votto sloeg er drie en Ryan Ludwick sloeg de enige home run van de wedstrijd: 9-0. De Reds hebben dus een 2-0 voorsprong genomen in de best-of-five en reizen vandaag terug naar Cincy, waar ze slechts een van de resterende drie wedstrijden hoeven te winnen om zich te plaatsen voor de NLCS.


De andere matchup in de National League is die tussen St. Louis, winnaar van de Wild Card, en Washington, het team met het beste record in de MLB. In de eerste wedstrijd stonden gisteren Gio Gonzalez (21 wins) en Adam Wainwright (voormalig Cy Young Award winnaar) tegenover elkaar. Het werd een wedstrijd vol uitersten, want de eerste gooide liefst zeven keer vier wijd en kreeg twee punten tegen zonder dat de Cards daar een honkslag voor hoefden te slaan, terwijl de tweede slechts een punt tegen kreeg en tien keer drie slag gooide. Toch trokken de Nationals uiteindelijk aan het langste eind. Met lopers in scoringspositie en twee uit in de achtste inning besloot rookie manager Mike Matheny om niet closer Jason Motte, maar reliever Mark Rzepczynski in te brengen. Rechtshandige pinch-hitter Tyler Moore sloeg vervolgens een pitch van de southpaw naar het rechtsveld voor een two-run go-ahead single: 3-2.

Dat de Cardinals deze wedstrijd niet gewonnen hebben, is vooral te wijten aan het gebrek aan clutch hits. In de zevende inning kregen zij met 0 uit de honken vol. Reliever Ryan Mattheus werd met deze lastige taak opgescheept toen hij Craig Stammen moest vervangen. Zijn eerste pitch was een grondbal op korte stop Desmond, die de eerste nul op de thuisplaat maakte. Zijn tweede pitch werd door Yadier Molina richting het derde honk geslagen. Ryan Zimmerman pakte de bal daar op en gooide naar het tweede honk voor de tweede nul, waarna Danny Espinose het dubbelspel completeerde om uit de inning te komen. Two pitches, three outs. In de laatste twee innings kwamen de slagmensen van de Cardinals er niet meer aan te pas. De Nationals pakken een 1-0 voorsprong in de serie en Roger Bernadina kreeg in zijn pinch at-bat vier wijd.

In de American League begonnen de Division Series met de wedstrijd tussen Justin Verlander en de Athletics… Uhm.. De Tigers en de Athletics. Justin Verlander was de starter en gaf na de leadoff home run van Coco Crisp niets meer weg. De eerste wedstrijd ging met 3-1 naar Detroit. In de tweede wedstrijd gaven de A’s telkens hun voorsprong uit handen. In de zevende inning namen de A’s een 2-1 voorsprong, maar met twee uit in de gelijkmakende slagbeurt kreeg Coco Crisp een shallow fly ball van Miguel Cabrera niet onder controle. Op zijn fout scoorden twee punten, waardoor de Tigers met 3-2 voorstonden.

Een slagbeurt later liet Yoennis Cespedes zijn klasse zien. Na zijn single stal hij het tweede en het derde honk en kon hij op een wilde worp de gelijkmaker scoren. Josh Reddick sloeg hierna, nadat hij in zijn eerste zes slagbeurten zes keer drie slag had gekregen, een go-ahead home run. De Tigers wisten in hun volgende kans echter alweer langszij te komen via een nieuwe wild pitch. In de negende inning was het Don Kelly, die als pinch-runner in de wedstrijd was gekomen, die er met een walkoff sacrifice fly voor zorgde dat de Tigers met een 2-0 voorsprong afreizen naar Oakland.


In Baltimore moesten de Orioles het gisteren in de laatste Division Series opnemen tegen de Yankees. C.C. Sabathia hield de slagploeg van de O’s in 8.2 innings tot twee punten en gooide zeven keer drie slag. In de eerste helft van de negende inning was het Russel Martin die met een home run op closer Jim Johnson de Yankees op een voorsprong zette. Via honkslagen van Ibanez, Jeter, Ichiro en Cano (double) liep die voorsprong op naar 7-2 en dat zouden de Yankees niet meer weggeven. Johnson, die in het reguliere seizoen meer dan 50 saves pakte, heeft na een wedstrijd in deze serie een ERA van 108.00. In wedstrijd twee, vannacht om half 3 Nederlandse tijd, zijn Andy Pettitte en Wei-Yin Chen de starters.

De andere wedstrijd van vanavond gaat tussen de Washington Nationals en de St. Louis Cardinals. De starters in deze wedstrijd, die om half elf begint, zijn Jordan Zimmerman en Jaime Garcia. Voor beide Wild Card winnaars is het eigenlijk een must win vanavond, want anders gaan zij met een 2-0 achterstand naar de thuisstad van de tegenstanders. Het is natuurlijk wat laat voor picks, maar goed: ALDS: Tigers in 4, Yankees in 3. NLDS: Reds in 3, Nationals in 4.

Playoff Preview: Wild Card edition


Speciaal voor de playoffs is All Bases Covered terug! Met een preview op de Wild Card Games die vanavond/vannacht gespeeld worden.

Dit jaar doen er voor het eerst niet acht, maar tien teams mee aan de playoffs. Dit gebeurt dankzij de beslissing die MLB Commissioner Bud Selig nam voor aanvang van het seizoen. Het playoff systeem werd uitgebreid met een extra Wild Card in beide leagues. Major League Baseball besloot hiertoe om de spanning aan het eind van het seizoen te laten stijgen en om Football, verreweg de populairste sport in Amerika, achterna te gaan met de one-game playoff. Het voordeel van de spanning hebben we meegemaakt. Tot op de laatste dag waren verschillende races nog onbeslist. Het nadeel van het nieuwe systeem is dat men van mening is dat een one-game playoff geen eerlijke afspiegeling geeft van de kwaliteiten van beide teams. We zijn in het honkbal gewend om de krachtsverschillen in de playoffs te testen aan de hand van best-of series, maar in een one-game playoff zal de factor ‘geluk’ een grote rol spelen. Vanavond gaan we zien hoe groot.

National League: Atlanta Braves vs. St. Louis Cardinals
De regerend kampioen tegen de jonge Atlanta Braves. Net als vorig seizoen pakken de Cardinals de Wild Card en hopen zij ver te komen in de playoffs. Ze stuiten echter op de Braves, die het betere record hadden en daarom al een tijdje wisten dat zij de playoffs zouden bereiken. In deze wetenschap konden zij hun rotation opzetten voor deze beslissingswedstrijd en beschikken zij over de ‘hottest pitcher in baseball’. Kris Medlen start de wedstrijd voor de Braves en laat dit nu net een combinatie zijn die net een record heeft verbroken voor meeste wedstrijden op rij gewonnen gestart door dezelfde pitcher. De laatste 23 keer dat Medlen startte, wonnen de Braves. Medlen is dit seizoen 10-1 met een ERA van 1.57. Hij begon het seizoen bovendien als reliever en is dus nog relatief vers.

Tegen de Cardinals is Medlen ook vaak succesvol geweest. De Cardinals slaan slechts .213 op de righty en sloegen nog nooit een home run. Dat Medlen een grote rol gaat spelen, lijkt zeker. Het is alleen de vraag of de playoff-kriebels hem geen parten gaan spelen. Het is namelijk zijn eerste outing in de playoffs. Als hij zijn vorm weet door te zetten, wordt het een lastige avond voor de Cardinals.

De Cards sturen Kyle Lohse naar de heuvel, die zelf ook een heel aardig seizoen heeft gedraaid. Lohse zette career highs in wins, ERA, innings pitched en strikeouts en eindige 16-3 met een 2.86 ERA. In zijn enige start tegen de Braves kreeg hij echter vijf punten tegen in vijf innings. En dat lijkt een trend te zijn, want de Braves weten hem altijd goed te raken. Zij slaan .316 op hem en zeven spelers hebben al eens een home run geslagen.

In mijn ogen zijn de Braves (vanavond om 11 uur) huizenhoog favoriet in deze matchup, zeker in de wetenschap dat zij een sterke bullpen hebben, met aan het hoofd supercloser Craig Kimbrel. Ik verwacht dan ook een overwinning voor Atlanta, met een speciale rol weggelegd voor backup catcher David Ross, vervanger van Brian McCann in de lineup vanavond.

American League: Texas Rangers vs. Baltimore Orioles
De andere finalist uit de World Series van vorig seizoen staat dit jaar ook in de Wild Card Game. De Texas Rangers zijn op papier dan ook favoriet in deze Wild Card Game, maar ze moeten het wel opnemen tegen de Baltimore Orioles. De O’s hebben onder leiding van manager Buck Showalter een sprookjesachtig seizoen gedraaid. Lange tijd bleven zij in de race om de division title en de Wild Card, maar iedereen wist het zeker: ze zouden dit nooit vol kunnen houden. Toch bleven zij tot op de laatste dag kansrijk in de playoff race en pakten zij uiteindelijk dus de Wild Card.

Nu moeten zij het opnemen tegen Yu Darvish en de Rangers. De Japanner heeft nog nooit tegen de Orioles gegooid, maar kende een sterk rookie season. Hij won 16 wedstrijden en wist zijn ERA onder de vier te houden. Bij de O’s is Joe Saunders de starter. Hij kwam vlak voor de trade deadline over van de Diamondbacks, waar hij een teleurstellend seizoen kende. Voor de O’s ging hij in een ruime maand 3-3 met een ERA van 3.60. Tegen de Rangers heeft hij nooit veel succes gehad. In zijn tijd bij de Angels kwam hij ze vaak tegen en de statistieken spreken boekdelen: De Rangers slaan .360 op hem met negen home runs. Hij moet vooral oppassen voor Ian Kinsler, want die slaat 10-24 (.417) op hem met vier home runs.

Op papier dus duidelijk een voordeel voor de Rangers, maar we hebben vaker gezien dat teams die dankzij een goede tweede helft van het seizoen via de Wild Card doorstomen naar de World Series. Op dit moment zijn de O’s beter in vorm dan de Rangers. Waar Baltimore zes van hun laatste tien wedstrijden wonnen, lukte het Texas slechts drie keer.

Ik verwacht vannacht (half drie Nederlandse tijd) een wonderbaarlijke wedstrijd, waarin de Rangers (volgens mijn ratio) zouden moeten winnen, maar de Orioles in extra innings wel eens aan het langste eind zouden kunnen trekken (instinct).

De winnaars van de Wild Card Games nemen het in de Division Series op tegen de teams met de beste records uit de league, respectievelijk Washington (NL) en New York (AL). Het zou dus zo maar eens kunnen dat deze series onderlinge strijden worden tussen division rivals. De andere series gaan tussen Detroit en Oakland (AL) en Cincinatti en San Francisco (NL).

Alvast veel kijkplezier!

Kris Medlen gaat een sleutelrol spelen in de Wild Card Game in de NL (Foto: AP)


Kris Medlen gaat een sleutelrol spelen in de Wild Card Game in de NL (Foto: AP)

ABC’s Book Corner: Baseball in wartime


Een trend bij baseballboeken. Neem een bepaald jaar onder de loep, en beschrijf wat er naast het honkbal nog meer gebeurde. 1941, 1949, 1964, 1968.

1941 blijft bijzonder. Twee records die wellicht nooit meer verbroken worden. De 56 Game hitting Streak van Joe Dimaggio en het slaggemiddelde van Ted Williams: .406. Daarnaast natuurlijk de oorlogsdreiging. De dienstplicht werd ingevoerd in de VS , alle mannen tussen de 21 en 35 jaar moesten zich inschrijven. Dat waren er 16 miljoen , die konden niet tegelijk in dienst, dus werd er geloot: de draft lottery. Was je kerngezond en ongetrouwd, dan kreeg je code 1-A. Had je pech bij de loting, dan moest je een jaar dienen, zonder uitzonderingen, rijk of arm, beroemd of niet. Baseball ster Hank Greenberg was een van de eersten die moesten opkomen. Hij leverde zijn contract van 55000 dollar per jaar in om voor 21 dollar per maand aardappelen te gaan schillen. Sommigen probeerden er onderuit te komen. Morrie Arnovich van de New York Giants had een plaatje met wat valse tanden, een ongelukje bij een partijtje basketball. Zijn status veranderde van 1-A in 1-B, dat betekende uitstel. Dat heeft hij geweten. De “bench jockeys” van de tegenpartij overlaadden hem met spot en hoon.

In 1941 was de belangstelling voor sport enorm. Mike Vaccaro schrijft er over in zijn boek

1941
The Greatest Year in Sports

Amerika was nog niet in oorlog , maar de kranten stonden er wel vol van. Dan maar liever eerst de sportpagina’s lezen, want- zoals de korte stop van de Yankees Phil Rizzuto zei- “You read the sports section a lot, because you were afraid of what you’d see in the other parts of the paper”. En op de cover het liefst geen oorlogsgeweld, maar iets opbeurends zoals in het beroemde Magazine “Life” van 1 september 1941. Europa staat in brand, de Duitsers bestoken Moskou, maar op de voorpagina staat de 22-jarige Ted Williams. The no.1 batter!

Op 7 december valt Japan Pearl Harbor aan. De VS doen nu mee aan de Tweede Wereldoorlog. Alles wordt anders, meer dan 4500 profhonkballers worden soldaat. Ted Williams wordt piloot. Velen vechten in Europa of in de Pacific, slechts een enkeling speelt ook in militaire dienst bijna alleen maar baseball: Joe Dimaggio. De competitie gaat door, verzwakt weliswaar, maar sport is goed voor het moreel van de bevolking. Niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in Japan en Nederland wordt gewoon verder gespeeld.

Na de invasie in Normandië wordt in augustus Parijs veroverd en op 3 september 1944 volgt Brussel. 200 Kilometer noordelijker wordt Blauw-wit op diezelfde zondag in Haarlem Nederlands kampioen honkbal. Blij staan de spelers op de foto. Één bosje bloemen slechts.

Misschien stonden ze 2 dagen later met dat zelfde bosje op de Berlagebrug te wachten op de intocht van Canadezen in Amsterdam. Maar die kwamen niet. Dinsdag 5 september, Dolle Dinsdag, het begin van de ergste ontberingen en hongersnood in het westen van het land. Geen tijd voor sport. Eten vergaren werd een dagtaak. Herman Drukker, honkballer bij het Amsterdamse Quick deed meer. Hij zat in het verzet maar werd door de Duitsers gearresteerd.

In de loop van 1945 keerden veel Amerikanen weer terug naar eigen land en in 1946 waren de teams weer op sterkte. Baseball was populairder dan ooit. De 142 gesneuvelde baseballspelers worden herdacht op de website http://www.baseballinwartime.com

De meeste Nederlandse honkballers moeten tamelijk goed door de Hongerwinter heen gekomen zijn. Op 4 en 5 juni 1945 speelden VVGA en Blauw-wit al een wedstrijd tegen een Canadees legerteam. Één speler was er niet meer bij. Herman Drukker werd als gijzelaar terechtgesteld. Het dagblad “De Waarheid” vermeldde dit feit op een weinig respectvolle wijze. Onder de kop “Verliezen voor Quick” stond op 4 juni het volgende bericht:

“De toch reeds bloedarme 1e klasser Quick, die enige maanden geleden zijn speler Drukker in de Apollolaan voor het vuurpeloton verloor, zal het nu voortaan ook moeten stellen zonder de gebroeders Holewijn (ex catchers) die nu voor VVGA uitkomen en Van der Velde, die hetzelfde deed als de bekende EDO-speler Schijvenaar en voor Blauwwit gaat spelen.”

De oorlog was voorbij. De competitie kon beginnen.

Kees Wijdekop

1941: The Greatest Year in Sports: Two Baseball Legends, Two Boxing Champs, and the Unstoppable Thoroughbred Who Made History in the Shadow of War 
Vaccaro, Mike|06/2008 |€ 19.99 
ISBN: 9780767924160|US Edition|
Trade Paperback

Verkrijgbaar bij http://www.abc.nl

ABC’s Book Corner: Charisma


Ze hoefden maar even de keel te schrapen en iedereen hield zijn mond en luisterde. Charismatische sprekers. John Kennedy, Barrack Obama en Bill Clinton. Ze konden over hun droom vertellen (Martin Luther King) of het Kwaad verkondigen (Adolf Hitler), de toehoorders lieten zich overtuigen. Charisma. Je hebt het of je hebt het niet.

Charismatische sporters praten minder, maar zorgen er door hun aanwezigheid en hun uitstraling voor dat de prestaties van een heel team naar een hoger niveau getild worden. Michael Jordan, Babe Ruth, Joe DiMaggio, Roberto Clemente.

Je stond al met 1-0 voor, als je met hem in je elftal in de spelerstunnel stond te wachten.” werd er over Ruud Gullit gezegd.

De meest charismatische baseball persoonlijkheid was een goede speler, maar niet de beste. Hij speelde nooit in de Major League. Door zijn huidskleur. Hij was speler, coach en scout maar vooral later de verteller van “hoe het toen was” in de Negro Leagues. Zijn naam: Buck O’Neil. Een man die uiterlijk leek op Nelson Mandela en Kofi Anan, één en al charisma .

Kijk maar:

Ken Burns maakte in 1994 de DVD- Serie “Baseball”, over de geschiedenis van de sport.

Over de Negro league, de baseball league die er kwam na een “Herenakkoord” tussen de eigenaars van de clubs zo rond 1885 (geen negers in de Major Leagues) komt Buck O’Neil aan het woord. Zo’n beetje de enige die nog uit eigen ervaring hierover kon vertellen.

Tien jaar later, hij is dan 93, is hij echt de laatste getuige. Hij zit niet in een verzorgingshuis. Hij woont in Kansas City maar is zelden thuis. Hij vliegt van hot naar her om overal in Amerika en op de radio of televisie te vertellen over die tijd tussen 1920 en 1950, de glorietijd van de Negro League.

Joe Posnanski, journalist van de Kansas City Star, vergezelt hem op zijn reizen in het seizoen 2005. In 2007 verschijnt het boek:

*** The Soul of ***
Baseball
A Road Trip Through
Buck O’Neil’s America


Sterke teams hadden ze, in de Negro League. In een oude bus, waar ook vaak in geslapen werd, trokken ze op het platteland van stadje naar stadje. ’s Avonds een wedstrijd tegen een plaatselijk team, zes dagen per week, maar niet op zondag. Dan speelden ze in de grote stad tegen een ander Negro League Team. De kerkdienst werd een uur vervroegd en vervolgens een doubleheader voor volle tribunes. De Kansas City Monarchs tegen de Homestead Grays, dat was zoiets als de Yankees tegen de Red Sox. Het niveau? Minstens zo goed als in de Major Leagues, volgens Buck. Na het gewone seizoen speelden ze vaak tegen elkaar, de beste blanken tegen de beste Negro Leaguers. “Barnstorming” heette dat; in het tijdperk vòòr de televisie wilden de fans “live” hun helden zien. Meestal verloren de blanke Major Leaguers.

Jackie Robinson. Josh Gibson, Satchel Page ,Willie Mays maar ook Count Basie en Louis Armstrong, Buck kende ze allemaal en zij kenden Buck. Baseball en Jazz, dat was zijn leven.

Buck gaf de mensen geen hand. Ontmoette hij iemand, dan was het “Give it up” en volgde er een omhelzing. Bij de vrouwen duurde die wat langer dan bij de mannen en bij knappe jonge vrouwen weer ietsje langer dan bij knappe oudere vrouwen. Een charmeur tot het einde. Of hij zei: “I am Buck O’Neil, what’s your name?” altijd volgde er een gesprek en een lach.

Zo goed kunnen honkballen, de beste vertegenwoordiger zijn van het “Black Ball”, nooit in de Major Leagues gespeeld, geen erkenning gekregen. Dat kon toch eigenlijk niet.

In 2006 wilde “The Baseball Hall of Fame” wat goed maken. Een aantal grote Negro League spelers en anderen die over het hoofd waren gezien, zouden in de Hall of Fame gekozen worden. Zeventien mensen werden gekozen. Buck kwam 2 stemmen te kort. Was Buck verbitterd? Het antwoord leek wel een gedicht;

Where does bitterness take you?

To a broken heart?

To an early grave?

When I die

I want to die from natural causes

Not from hate

Eating me up from the inside.

Een jaar later overleed Buck “from a natural cause”.

Kees Wijdekop

The Soul of Baseball: A Road Trip Through Buck O’Neil’s America 
Posnanski, Joe|03/2008 |€ 16.99 
ISBN: 9780060854041|US Edition|
Trade Paperback

Verkrijgbaar bij: http://www.abc.nl

Season So Far: NL Roundup


NL East:

Net als in het equivalent in de American League is er maar één team met een losing record in het oosten. De door blessures geplaagde Phillies wonnen tot nu toe 18 wedstrijden en verloren er 19. Door het wegvallen van Howard en Utley, hebben ze de nodige slagkracht moeten inleveren. Tel de langzame start van Hunter Pence en Jimmy Rollins daarbij op en het is duidelijk waarom de Phillies onderaan staan. Aan de leiding gaan de Atlanta Braves. Opvallend is het optreden van startende werper Brandon Beachy, die op vier wins staat. Slagmensen komen tegen hem voorlopig niet verder dan een slaggemiddelde van .179, een van de oorzaken voor zijn ERA van 1.60. Met Jair Jurrjens ging het een stuk minder voorspoedig in zijn eerste starts, waardoor hij naar Triple-A werd gestuurd. Hij lijkt daar zijn ritme weer een beetje gevonden te hebben, in drie starts kreeg hij pas vijf punten tegen.

De Braves worden dicht op de hielen gezeten door de Washington Nationals van Roger Bernadina. Bernadina heeft dankzij een polsbreuk van outfielder Jayson Werth weer een basisplek. Ook Bryce Harper, die inmiddels zijn eerste home runs geslagen heeft, heeft een plekje in het outfield van de Nats. Washington zal het naast Werth ook lange tijd moeten stellen zonder catcher Wilson Ramos, gescheurde kniebanden houden hem waarschijnlijk de rest van het seizoen aan de kant. Achter de Nationals strijden de Mets en Marlins om de derde plek. Ondanks het feit dat ze meer runs tegen hebben dan voor, zijn het de Mets die nu een kleine voorsprong hebben. David Wright is de grote uitblinker in New York, met een slaggemiddelde van .408. De voormalige korte stop van de Mets, Jose Reyes, is net als Hanley Ramirez nog niet echt op gang gekomen in Florida. Andere aanwinst Carlos Zambrano doet het wel boven verwachting goed met een ERA onder de 2.00. In zijn win-loss record is van zijn vorm niet veel te merken omdat de nieuwe closer Heath Bell een aantal van zijn potentiële W’s heeft verknald.

NL Central:

Toen bekend werd dat Albert Pujols bij de Cardinals vertrok, waren de fans voornamelijk boos en bang de toppositie in de NL Central niet te kunnen prolongeren. Op basis van de huidige stand hoeven zij zich daar geen zorgen over te maken. Opvallender dan die koppositie is het optreden van Carlos Beltran. Hij werd gehaald om het vertrek van Pujols enigszins te verzachten, maar heeft op dit moment ‘Pujols-achtige’ stats. Hij sloeg al 13 home runs (1e in NL), bracht 32 teamgenoten over de plaat (2e in NL) en verdiende 21 vrije lopen (5e in NL). Beltran is niet de enige Cardinal die sterk slaat, als team gaan ze aan de leiding in runs en slaggemiddelde in de National League. Bij de Brewers, die achter de Reds en Pirates vierde staan, lijken ze wél te worstelen met het vertrek van hun grote eerste honkman. Zonder Prince Fielder komt de grootste druk te liggen bij Ryan Braun. Braun lijkt daar goed mee om te kunnen gaan, maar een aantal van zijn teamgenoten laten het in het slagperk afweten. Rickie Weeks zit al het hele seizoen in een slump en ook Aramis Ramirez kan nog niet aan de verwachtingen voldoen.

In Cincinatti is het nog altijd wachten op het eerste punt dat Aroldis Chapman tegen krijgt. De Cubaan gooide al 32 maal drie slag en kreeg slechts zes honkslagen tegen in 18.1 innings. Het plan was om Chapman als starter uit te proberen, totdat beoogd closer Ryan Madson geblesseerd raakte. Er gaan nu echter toch stemmen op om hem wedstrijden te laten beginnen, omdat een aantal andere starters tegenvallen. De Cubs gaan hun curse dit jaar niet kwijtraken, maar kunnen wel genieten van eerste honkman Bryan LaHair. Samen met Starlin Castro zorgt hij voor een groot deel van de offense van Chicago. De Pirates (17-19) en de Astros (15-21) presteren redelijk volgens verwachting.

NL West:

In de NL West gaan de Dodgers fier aan kop. Met 24-12 hebben zij het beste record in de Majors en hebben daarmee zes wedstrijden voorsprong op de Giants. Matt Kemp is er dit jaar op gebrand de MVP titel te pakken, nadat die vorig jaar volgens velen ten onrechte naar Ryan Braun ging. Kemp heeft op dit moment last van hamstringproblemen, maar in april was hij zonder meer de beste slagman in de National League. Hij sloeg die maand .425/.495/.888 met 11 home runs en 24 RBI. Kenley Jansen heeft inmiddels de closer rol in handen gekregen en heeft al vier saves te pakken. Zoals gebruikelijk de afgelopen jaren is de starting rotation van de Giants sterk met 4 pitchers met een ERA onder de 3.00. Tim Lincecum behoort niet tot die groep, zijn ERA staat nu op 5.77.

De overige teams in de NL West staan ver onder .500. Arizona heeft de derde plek in handen met een record van 16-21. De startende werpers zijn lang niet zo sterk als vorig jaar en Justin Upton is offensief wederom zwak aan zijn jaar begonnen. De Rockies (14-21) stonden op dit punt vorig jaar nog tweede, maar dit jaar komen zij er niet aan te pas. Illustratief voor hun seizoen tot nu toe: geen starter van Colorado heeft een ERA onder de 4.50. San Diego staat laatste, zij sloegen als team tot nu toe 14 home runs. Dat zijn er vier minder dan Josh Hamilton in zijn eentje.

Bekijk hier de standen en league leaders in de National League.

Vanaf vrijdag staan de eerste Interleague wedstrijden op het programma. Crosstown rivals Cubs en White Sox nemen het onder andere tegen elkaar op, de eerste wedstrijd uit hun serie is vrijdag vanaf 20.00u live te zien op ESPN America.

Season So Far: American League Roundup


Je zou het niet zeggen, maar de teams in de MLB hebben er al weer één vijfde van het seizoen op zitten. Hoogste tijd voor een samenvatting van het seizoen tot nu toe dus.  Hopelijk blijft het seizoen zich ontwikkelen zoals het nu doet, want we hebben al een aantal historische prestaties gezien. Zo was er de Perfect Game van Philip Humber, een no-hitter van Jered Weaver, de vier home run game van Josh Hamilton en de Baltimore Orioles die back-to-back-to-back gingen om de wedstrijd tegen de Rangers te beginnen. 

AL East:

Vooraf ging vrijwel iedereen uit van een three team race om de hoogste plek in de AL East tussen de Rays, Red Sox en Yankees met de Blue Jays als gevaarlijke outsider. Niemand had echter gerekend op de Baltimore Orioles, die momenteel aan de leiding gaan in de sterkste divisie in de MLB. Onder leiding van manager Buck Showalter hebben de Orioles al 22 wedstrijden gewonnen. Het feit dat 12 van die overwinningen kwamen tegen directe concurrenten uit de AL East maakt het des te indrukwekkender. Uitblinkers zijn midvelder Adam Jones (10 home runs), starter Jason Hammel (2.09 ERA) en eigenlijk de gehele bullpen. Een van die relievers beschikt over een Nederlands paspoort: Pedro Strop. Tot nu toe staat hij indrukwekkend te pitchen met 19 K’s in 20 innings en een ERA van 1.35.

Grote tegenvaller is voorlopig Boston. De Red Sox zijn het enige team in de division met een winning percentage onder de .500 (14-19) en het rommelt net als vorig jaar weer in Beantown. Het team leek in het begin te moeten wennen aan de excentrieke manager Bobby Valentine, die voor wat ophef zorgde door de strijdlust van Kevin Youkilis in twijfel te trekken. De kale derde honkman was net als een aantal van zijn medespelers niet blij met zijn uitlatingen. Deze week zakte starter Josh Beckett door het ijs tegen de Indians en maakte zich niet populair bij de fans door zijn uitspraken na de wedstrijd. Ook tijdens de wedstrijd werd hij al flink uitgejouwd en de fan linksboven de onderstaande foto ziet het nu al niet meer zitten.

Bij de andere drie teams is er een stuk minder rumoer. Bij de Blue Jays draait het gewoon goed, ondanks de koude start van Jose Bautista. Inmiddels begint hij weer een beetje in vorm te komen, dus de pitchers in de AL zijn gewaarschuwd. De Yankees kennen vooral blessureleed. Voor Michael Pineda (schouderoperatie) en closer Mariano Rivera, die zijn kniebanden afscheurde toen hij in het outfield stond tijdens batting practice, is het seizoen al voorbij. Vandaag staat echter in het teken van de terugkeer van Andy Pettitte. Hij maakt vanavond om 19:05 zijn rentree in pinstripes in Yankee Stadium tegen de Mariners. Tampa Bay ging het seizoen voortvarend van start met een sweep tegen de Yankees, waarin Joe Maddon met zijn shifts maar weer eens liet zien tot de beste managers van de MLB te horen. De Rays moeten het de komende tijd doen zonder ster Evan Longoria en hun prestaties zijn de afgelopen wedstrijden iets afgevlakt.

AL Central:

Vorig jaar was er maar één team met een positief record in de AL Central en ook op dit moment is dat het geval. Gek genoeg zijn dat niet de Detroit Tigers, maar de Cleveland Indians. Detroit, de gedoodverfde favoriet, moet duidelijk nog op stoom komen. Miguel Cabrera en Prince Fielder voldoen nog niet aan de hoge verwachtingen, maar vooral de pitching laat het afweten. Met name starters Scherzer en Porcello zijn dramatisch bezig, beiden met een ERA hoog in de 5. De Indians hebben hun eerste positie voor een groot deel te danken aan hun zelfbenoemde ‘bullpen mafia’. Zo wonnen de Indians van de 8 one-run games die zij speelden er 7. De White Sox staan achter de Tigers op de derde plaats. Het hoogtepunt van hun seizoen was zonder twijfel de Perfect Game van Philip Humber. In zijn drie volgende starts gaf hij echter 20 punten op in 13 innings. Slugger Adam Dunn lijkt weer zijn oude zelf met 11 home runs en alweer 49 strike outs. Het had weinig gescheeld of hij had vrijdag een record geëvenaard. 36 wedstrijden achter elkaar kreeg hij drie slag, maar in vier slagbeurten wist hij een strike out te ontlopen.

Van de Kansas City Royals werd best wel wat verwacht, maar hun start van het seizoen was treurig. Op een gegeven moment verloren de Royals maar liefst tien thuiswedstrijden op rij. Hun home record is nu 4-13, maar buiten KC hebben ze inmiddels een winning record. Het is dus hopen voor de talentvolle Royals dat ze snel aansluiting kunnen vinden bij de eerdergenoemde teams, want in deze division kan het nog alle kanten op. Het staat inmiddels wel vast dat de Minnesota Twins hun playoff aspiraties kunnen vergeten. Pas negen wedstrijden werden er gewonnen en het lijkt een miserabel seizoen te gaan worden in de Twin Cities.

AL West:

In de AL West draait het tot nu toe om twee spelers: Josh Hamilton en Albert Pujols. Op dit moment lijkt het er op dat eerstgenoemde de titel van beste speler in de MLB heeft afgepakt van Pujols. Hamilton is vooral deze week in exceptionele vorm. Hij sloeg 9 home runs, waaronder dus 4 in één wedstrijd (als 16e speler in de geschiedenis), met 15 RBI. Hij gaat ruim aan de leiding in elke Triple Crown categorie en als hij zo door gaat eindigt hij het seizoen met 84 home runs en 195 RBI. Dat hij deze vorm het hele jaar vasthoudt kan haast niet, maar het wordt hoe dan ook een memorabel jaar voor de outfielder. De rest van de Texanen doen het ook niet verkeerd. Ze delen het beste record in de AL met de Orioles en gaan vrij ruim aan de leiding in de divisie.

Zo goed als Hamilton het doet, zo tegenvallend zijn de prestaties van Albert Pujols. De Dominicaan werd terecht met veel bombarie gepresenteerd aan de fans van LA, maar hij heeft zijn draai er nog niet kunnen vinden. Nog nooit duurde het zo lang voordat er een home run van de knuppel van Pujols kwam (110 at-bats). De verwachting was dat er na het slaan van zijn eerste een last van hem af zou vallen, maar het is nog altijd nog niet de Pujols die we kennen. De eerste ‘boos’ rollen al van de tribunes als gevolg van zijn slaggemiddelde van .195 en het karige aantal walks van 7 (waarvan 2 opzettelijk). Als team zijn de Angels ook nog niet sterk, met een record van 15-19, waarmee ze derde staan in de AL West. Net als de Tigers zullen de Angels dus uit een ander vaatje moeten tappen de rest van het seizoen.

De A’s staan op dit moment tweede met dank aan de pitching, want aan slag valt er nog weinig te beleven. Yoenis Cespedes begon het jaar met een aantal indrukwekkende homers, maar zijn productie is mede door een blessure aan zijn hand afgenomen. Zoals verwacht staan de Mariners onderaan, maar de schade is nog te overzien. Het is maar de vraag of dit zo blijft, want vooral de slagploeg is over het geheel genomen niet goed genoeg om veel wedstrijden te winnen.

Later komt de National League aan bod, bekijk hier de standen en de league leaders in de AL.